وقتی که دوم سوم دبیرستان بودیم و شنیدم که قشنگترین صدایی که تاحالا شنیدم و وقتی که حتی ندیده بودمش. و صداش. صداش. صداش. و برام قشنگترین بود. و بعد، بیشتر برام یه چیزی شد که یاد ِ یه باهم بودنایی مینداختم که آره، friends will be friends. و خب، خیلی برام ناراحتکننده ـس. خیلی زیاد. ولی یه سری چیزا رو خوبه که به قشنگ بودن ـشون فک کنی و بگی که خیلی خوبه که اون موقع دقیقا وقتی که نیاز داشتم، بودن. و خب، همین.
داشتم میگفتم. و بعد حس میکنم که یادم رفته بود چقدر برام دوست داشتنی و عزیز ه. اینقدر که صب ِ مسخره ی کنکور ـم حتی گوش بدم به صداش. و هر وقتی برام خوشحال کننده باشه. و یادم رفته بود چقدر دوست ـش دارم.
و امشب دوباره یادم انداخت که چقدر همیشه دوست ـش داشتم. و دوباره کف ِ حیاط نشستن ـای پنج تایی مون رو یادم انداخت. و این که چقدر خوب بودیم. که من همیشه اولین باری که با ماشین تنها رو میرفتم بیرون ُ 5 تایی تصور میکردم پیش خودم و نه اون شب ِ مزخرفی که حتی بهش فکرم نمیتونم بکنم.
و خب، همیشه حسرت ِ این که چرا توی کنسرت ـشون نمیتونم باشم هست توی دل ـم. :')
#BohemianRhapsody
"اما نور ماند بر جا. "...ما را در سایت "اما نور ماند بر جا. " دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 146