"اما نور ماند بر جا. "

فک کن که فردا حرف بزنیم. من بهت میگم که چقدر برام مهمی. میگم که من خیلی دوست دارم. و خب تو هر چیزی میتونی بگی. هر چیزی. و من باید انتظار ِ شنیدن ِشون رو داشته باشم. باید بتونم هندل کنم که نزنم زیر گریه، باید بتونم هندل کنم که بتونم جوابی که باید ُ بدم. باید بتونم که با خودم کنار بیام. چون که میدونی؟ باید یه جا تموم شه. و من میدونم که نمیتونم خودم آن مای اون این کار ُ بکنم. میدونم که اگه خودم نشنوم باور ـش نمیکنم.

و خب، باید بتونم باش کنار بیام دیگه، نه؟ کاش میتونستم. میدونم که میتونم کاملا ایگنور ـش کنم. میدونم که میتونم مثل بار ـای قبل هر چند وقت یکبار بهش فک کنم ولی خب، استیل سخت ه.

× فقط میتونم منتظر باشم.

"اما نور ماند بر جا. "...